ΤΙΜΗ ΣΤΗ ΔΟΜΝΑ ΣΑΜΙΟΥ

Η Εκτελεστική Επιτροπή των Οικοσοσιαλιστών Ελλάδας, στην είδηση του θανάτου της Δόμνας Σαμίου, αισθάνεται την υποχρέωση να τιμήσει τη μνήμη της σπουδαίας δημιουργού και θεματοφύλακα της λαϊκής μας παράδοσης. Υπηρέτησε ένα πολιτιστικό «χώρο» που δυστυχώς δεν στηρίχθηκε από όλους μας και που δωρίστηκε στις δυνάμεις της συντήρησης ως «οπισθοδρομικός». Στην πραγματικότητα, η λαίκή, δημοτική μας παράδοση, είναι ο ιστορικός συνεχιστής του πολιτισμού μας και η σύνδεσή μας με την καλλιτεχνική έκφραση του Λαού, διαχρονικά. Στη Δόμνα Σαμίου οφείλουμε πολύ μεγάλο μέρος της διατήρησης, έρευνας, εξέλιξης του πολιτισμού μας.

10 Μαρτίου 2012.
Δελτίο Τύπου των Οικοσοσιαλιστών Ελλάδας

ΒΡΕΙΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ

ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

Από το http://theatremuseum.blogspot.com/

«Στα σκουπίδια του Υπουργείου Πολιτισμού τριών αιώνων Θεατρική Ιστορία»


Παρά τις μακροχρόνιες και επανειλημμένες εκκλήσεις προς το Υπουργείο Πολιτισμού, το μοναδικό Θεατρικό Μουσείο της χώρας που γέννησε το Θέατρο, κλείνει. Η ιδέα του θεατρικού Μουσείου που ξεκίνησε το 1938 από τον Γιάννη Σιδέρη, άντεξε τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, την Δικτατορία, και εδραιώθηκε το 1976 την εποχή της μεταπολίτευσης, εκπνέει την εποχή του ΔΝΤ, την εποχή της απόλυτης εκποίησης όχι μόνο των οικονομικών αξιών, αλλά κυρίως της εθνικής και πολιτισμικής απαξίωσης. Ως υπόδουλοι διαχειριστές οι κρατικοί λειτουργοί εκποιούν την πολιτισμική μας ταυτότητα. Είναι μοιραίο η μοναδική θεατρική κιβωτός του τόπου να κλείνει την εποχή που κυβερνάει τη χώρα ο εγγονός του ιδρυτή του Εθνικού Θεάτρου (Γεώργιος Παπανδρέου) και που υπουργός Πολιτισμού είναι ο εγγονός του ιδρυτή του Μουσείου Μπενάκη (Αντώνης Μπενάκης).


Το Θεατρικό Μουσείο δεν αποτελεί ένα μεγάλο φορέα που απαιτεί υψηλές επιδοτήσεις και μεγάλα κονδύλια. Με 3 αιώνων θεατρικό μουσειακό υλικό εκτεθειμένο στο υγρό και ακατάλληλο υπόγειο του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου της Αθήνας και χιλιάδες τόμους θεατρικών βιβλίων στοιβαγμένων σε μισθωμένο οίκημα στα Πατήσια, προσπαθούσε να επιβιώσει κάτω από την αναλγησία και την αδιαφορία της «πολιτισμικής» πολιτικής που στόχευε στην προβολή του πολιτισμού μας, υπό το πρίσμα μιας εμπορικής ιλουστρασιόν εκδοχής, ακριβών διεθνών διαγωνισμών και διοργανώσεων, τα υπέρογκα έξοδα των οποίων είχαν από καιρό οδηγήσει στην χρεοκοπία πολλούς σημαντικούς πολιτιστικούς φορείς. Η νέα οικονομική κατάσταση απλώς ολοκλήρωσε την διαδρομή ενός τέλματος που χρόνια τώρα φαινόταν ως η κατάληξη μιας αλόγιστης και ανύπαρκτης εθνικής πολιτισμικής πολιτικής. Το Θεατρικό Μουσείο αποτελεί το μοναδικό στο είδος του Μουσείο όχι μόνο στην χώρα, αλλά και γενικότερα στην περιοχή των Βαλκανίων. Τροφοδοτεί ερευνητές από όλο τον κόσμο και συνεργάζεται με το Υπουργείο Εξωτερικών και Πολιτισμού ως διεθνής κόμβος θεατρικών πληροφοριών. Αποτελεί το μεγαλύτερο θεατρικό αρχείο, απολύτως απαραίτητο για την μελέτη, έρευνα και καλλιτεχνική παραγωγή των παραστατικών τεχνών γενικότερα. Το υπουργείο αδυνατεί να επιδοτήσει ένα φορέα που απασχολεί μόνον 14 υπαλλήλους (οι οποίοι βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας) που προσπαθούν να διαχειριστούν 3 αιώνων θεατρικό υλικό το οποίο κινδυνεύει να πεταχτεί στα σκουπίδια. Αυτή την κρίσιμη ιστορική στιγμή που διακυβεύεται η οικονομική εξαθλίωση, η εθνική μας αυθυπαρξία, η κοινωνική πρόνοια, η παιδεία, η πολιτισμική μας εξαφάνιση μπορεί να φαντάζει ως το «μικρότερο» από τα μύρια δεινά. Όμως αυτό που πάντα μπορούσαμε να αντιτάξουμε στα μεγάλα οικονομικά λόμπυ που διαχειρίζονταν την τύχη μας, ήταν η μοναδική «βαριά» βιομηχανία που έχουμε: ο Πολιτισμός μας.

Διαμαρτυρόμαστε για την οικονομική και πολιτισμική εξαθλίωση που βιώνουμε και ζητούμε συμπαράσταση σε αυτό τον άνισο αγώνα.


Οι εργαζόμενοι του θεατρικού Μουσείου

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ

Το τελευταίο διάστημα και ειδικότερα μετά τα γεγονότα του Δεκέμβρη, έχει ενταθεί η συζήτηση για το Πανεπιστημιακό άσυλο.
Η φιλολογία του ότι καταχρώνται το άσυλο κουκουλοφόροι, ταραξίες και περιθωριακοί, υφαίνεται από όλους όσους εδώ και χρόνια αντιπαλεύονται κάθε κοινωνική εξέγερση και ειδικότερα αυτές της νεολαίας.
Ζούμε σε μια περίοδο που η κρατική καταστολή έχει γίνει κανόνας πολιτικής λειτουργίας για τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί κάποιος με τον τρόπο που ο καθένας αντιδρά στην καταπίεση και την αδικία, το Πανεπιστημιακό άσυλο αποτελεί σήμερα το μόνο εμπόδιο που αντιμετωπίζουν οι αστυνομοκράτες για να συνθλίψουν κάθε εστία αντίστασης. Προφανώς δεν συμφωνούμε με τις καταστροφές των χώρων των ΑΕΙ. Προφανώς και δεν επικρίνουμε την καταστροφή των εκπαιδευτηρίων. Περισσότερο όμως από αυτά δεν ανεχόμαστε την καθημερινή καταστροφή της ζωής και των ονείρων κάθε νέου και νέας, κάθε εργαζόμενου, σπουδαστή, ανέργου, μετανάστη.
Στους δρόμους των μεγάλων ελληνικών πόλεων, η αστυνομία δέρνει αλύπητα διαδηλωτές σε κάθε ευκαιρία. Οι πολίτες αντιμετωπίζουν διαρκώς την αστυνομική αυθαιρεσία, καταπίεση, βία, διαφθορά. Το να εμποδίσουμε τον κυνηγημένο να προστατευθεί από το άσυλο, ισοδυναμεί με συνενοχή στην καταπίεση. Ούτε βέβαια μπορούμε να δικάζουμε τους κατατρεγμένους στις εισόδους των σχολών για να διαπιστώσουμε αν δικαιούνται ή όχι του Ασύλου.
Ξέρουμε όλοι πολύ καλά πως αν το Άσυλο τεθεί υπό αίρεση, θα αποτελέσει απλά τον πολιορκητικό κριό που θα γκρεμίσει την αυτονομία του κινήματος αντίστασης.
Δεν θέλουμε εκπαιδευτήρια – εταιρίες, που οι χώροι τους θα ελέγχονται από ασφαλίτες. Αναζητούμε εκπαιδευτήρια που θα γεννάνε κάθε είδους νέα ιδέα, θα φιλοξενούν όλα τα όνειρα, θα οπλίζουν με γνώση. Αρκετή καταπίεση και απογοήτευση υπάρχει έξω από τις σχολές. Δεν χρειάζεται να την προβάρουμε και μέσα σ’αυτές.

• Καμία αλλαγή στο καθεστώς του Ασύλου
• Εκδημοκρατισμός της κοινωνίας και των θεσμών
• Αληθινά δωρεάν παιδεία σε όλες τις βαθμίδες
• Αναβάθμιση της ποιότητας στην παιδεία
• Επιτέλους να αλλάξει το επίπεδο της παρεχόμενης γνώσης και όχι να αλλάζει κάθε Υπουργός το σύστημα εξετάσεων

Αυτά είναι τα αιτήματα των νεολαίων και των κινημάτων. Όχι η αναμόρφωση του Ασύλου.

9 Ιανουαρίου 2009
Η Εκτελεστική Επιτροπή των «Οικοσοσιαλιστών Ελλάδας»

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ "ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ"

ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΜΕΡΑ

ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΜΕΡΑ


Να γελάς σημαίνει να ρισκάρεις να φανείς ανόητος,
Να κλαίς σημαίνει να φαίνεσαι συναισθηματικός,
Να πλησιάσεις κάποιον άλλο σημαίνει να εκθέτεις τον αληθινό σου εαυτό,
Να εκθέτεις τις ιδέες, τα όνειρά σου στον πολύ κόσμο σημαίνει να ρισκάρεις το χάσιμό τους,
Να αγαπάς σημαίνει να ρισκάρεις να μην σ’ αγαπούν αμοιβαία,
Να ζείς σημαίνει να ρισκάρεις να πεθάνεις,
Να ελπίζεις σημαίνει να ελπίζεις στην απόγνωση,
Να προσπαθείς σημαίνει να ρισκάρεις την αποτυχία,
Όμως πρέπει να παίρνουμε όλα τα ρίσκα, γιατί το μεγαλύτερο χάσιμο στην ζωή, είναι να μην ρισκάρεις τίποτα.
Αυτός που δεν ρισκάρει τίποτα δεν κάνει τίποτα, ούτε έχει τίποτα, ούτε είναι τίποτα.
Μπορεί να αποφεύγει το να υποφέρει και να πονά, αλλά απλά δεν μπορεί να μάθει, να νοιώσει, να μαγαλώσει, να αγαπήσει, να ζήσει.
Αλυσοδεμένος από την σιγουριά του είναι σκλάβος,
Έχει χάσει σαν αποτέλεσμα την ελευθερία του,
Μόνο αυτός που ρισκάρει είναι ελεύθερος,
Δώσε σημασία στο σήμερα,
Περίμενε την μέρα αυτή,
Γιατί είναι η ζωή, η καρδιά της ζωής,
Στη σύντομη διάρκεια της πορείας της υπάρχουν όλες οι πραγματικότητες και οι αλήθειες της ύπαρξης,
Η χαρά να μεγαλώνεις,
Η απόλαυση της πράξης,
Η δόξα της δύναμης,
Γιατί το χθές είναι μόνο μία ανάμνηση και το αύριο μόνο ένα όραμα,
Αλλά το σήμερα όταν ζείς καλά κάνει το χθές μία ανάμνηση ευτυχίας και το κάθε αύριο ένα όραμα ελπίδας,
Γι ‘αυτό φρόντισε αυτή την μέρα.



Αραβική παροιμία.

Για τα παιδιά

………για τα παιδιά


Αν ένα παιδί ζει μες στην επίκριση Μαθαίνει να καταδικάζει
Αν ένα παιδί ζει μες στην εχθρότητα Μαθαίνει να καυγαδίζει
Αν ένα παιδί ζει μες στην ειρωνεία Μαθαίνει να είναι δειλό
Αν ένα παιδί ζει μες στη ντροπή Μαθαίνει να είναι ένοχο
Αν ένα παιδί ζει στην ανεκτικότητα Μαθαίνει να είναι υπομονετικό
Αν ένα παιδί ζει με ενθάρρυνση Μαθαίνει να έχει εμπιστοσύνη
Αν ένα παιδί ζει με έπαινο Μαθαίνει να εκτιμά
Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη Μαθαίνει να είναι τίμιο
Αν ένα παιδί ζει με ασφάλεια Μαθαίνει να πιστεύει
Αν ένα παιδί ζει με την επιδοκιμασία Μαθαίνει να έχει αυτοεκτίμηση
Αν ένα παιδί ζει με αποδοχή και φιλία Μαθαίνει να βρίσκει αγάπη στον κόσμο



R.Russel